Beeldende brabbbelaars

Sommige taalspellen zijn begrijpelijker, verstaanbaarder dan anderen. Bij het taalspel beeldende brabbelaars kan het niet onverstaanbaar genoeg zijn. 
Koeterwaals, jabbertalk, gebrabbel, gibberisj, het zijn benamingen voor een onverstaanbare taal, gevuld met woorden die misschien ergens op lijken, maar evengoed nergens op kunnen lijken, het ene lijken te betekenen, maar wellicht voor het andere (of helemaal niets) staan. 

In Alice in Wonderland speelt de Jabberwock een rol. Het gedicht over hem begint als volgt: 
`Twas brillig, and the slithy toves
  Did gyre and gimble in the wabe:
All mimsy were the borogoves,
  And the mome raths outgrabe.

Nicolaas Matsier vertaalde het gedicht met de sprekende titel Koeterwaal, met als eerste strofe:
Het schiewert en de glappe muik
Graffelt zich in de vijchten
Maar heel sloef was de rontelguik,
En strave woelen krijgten.

De blauwbilgorgel uit een gedicht van C. Buddingh’ is een Nederlands achterneefje van de Jabberwock. De eerste strofe van het gedicht luidt:    
Ik ben de blauwbilgorgel,
Mijn vader was een porgel,
Mijn moeder was een porulan,
Daar komen vreemde kind’ren van.
Raban! Raban! Raban!

Echt gebrabbel is nog onbegrijpelijker. De minions spreken het in de tekenfilm verschrikkelijke ikke. En de Italiaanse zanger Adriano Celentano werd nog beroemder dan hij al was met een lied (“Prisencolinensinainciusol”) dat Engelstalig klonk maar het zeker niet was. Je vindt het hier.

Al het voorgaande dient als introductie op een taalspel dat je redelijk eenvoudig kunt spelen. Zorg voor wat briefjes waar simpele teksten staan. “Ik ben een aap.” “De meester is een tovenaar.” “Dit eten is vies.” Zoiets. Laat een deelnemer zo’n tekst uitbeelden zonder betekenisvolle woorden te gebruiken. Hoe brabbeliger hoe beter. En vooruit, handen- en voetenwerk mag gebruikt worden, zodat het ook theatraal wordt. 
Het is aan de andere deelnemers het gebrabbel betekenis te geven, de boodschap te ontcijferen.